Έχει κολλήσει ο στίχος στο κεφάλι µου από το πρωί, σαν να κοιµήθηκα και να ξύπνησα µαζί του. ∆εν µου αρέσει να φοβάµαι, ο φόβος είναι κακός σύµβουλος και µε µουδιάζει. ∆εν µου αρέσει να φοβάµαι για πράγµατα που δεν µπορώ να ελέγξω. Τον καιρό, τα κληρονοµικά νοσήµατα, τα χρόνια και αυτοάνοσα, το τυχαίο, την πορεία της οικονοµίας, πράγµατα που δεν «περνάνε» από το χέρι µου, αποφάσεις που λαµβάνονται ερήµην µου και εκτελούνται σε παγκόσµια κλίµακα.
Υπάρχουν καταστάσεις που επηρεάζουν τη ζωή µας ή και την απειλούν που δεν µπορούν να ελεγχθούν από το άτοµο. Υπάρχουν και άλλες, πολλές ευτυχώς, που ξεκινάνε από εµάς και επιστρέφουν σε εµάς και άλλοτε µας ξεδιψάνε και άλλες φορές καίνε τα σωθικά µας. Ό,τι σπείρεις θερίζεις, έβγαλε ως απόφθεγµα ο λαός. Και δίκιο έχει. Αυτό φοβάµαι. Αυτό που σπέρνεται καθηµερινά και αποτυπώνεται παντού. Σε ανθρώπους, ζώα, φυτά, νερό, αέρα, συνειδήσεις, ψυχή και νου… και δεν είναι η περιβαλλοντική καταστροφή.
Είναι ο οδηγός του πίσω αυτοκινήτου που την ώρα που ανάβει πορτοκαλί µου κορνάρει εκφοβιστικά να περάσω, αλλιώς θα µε χτυπήσει. Είναι ο παππούς που τραβάει το τρίχρονο στα σκαλιά του παιδικού σταθµού σιχτιρίζοντας. Είναι η µαµά που τοποθετεί το παιδί της µπροστά στην τηλεόραση µε όποια δικαιολογία, σοβαρή ή γελοία. Είναι η οδηγός που µπαίνει ανάποδα στο δρόµο και απαιτεί µε τον ηχηρό της όγκο να κάνω εγώ όπισθεν για να περάσει και, όταν το κάνω, δεν στρέφει το βλέµµα της προς εµένα. Ούτε ένα νεύµα. Είναι ο γονιός που προτιµάει να µαθαίνει στο παιδί του τα συγκριτικά καλύτερος, οµορφότερος, πιο µάγκας, πιο παίχτης, πιο… από τα «διαφορετικός» και «µοναδικός». Είναι ο άγνωστος που βγάζει βόλτα το σκυλί του και αφήνει τα περιττώµατα να τα πατήσουν άλλοι ή αυτός που πληρώνει άλλους για να βγάζουν βόλτα το σκυλί του. Είναι αυτός που διπλοπαρκάρει και µε µπλοκάρει. Όταν επιστρέφει, χωρίς ούτε ένα συγνώµη, χώνεται βιαστικά στο όχηµά του σπινάροντας.
Πόσα στα αλήθεια φοβάµαι. Και τα προκαλούν όλα άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Άνθρωποι που συναντώ καθηµερινά. Όχι ξένοι. Όχι από άλλη χώρα ή πλανήτη. ∆ικοί µας άνθρωποι. Άνθρωποι πολλοί, οι περισσότεροι πια; ∆εν ξέρω. Ολοένα και µικραίνουν οι πιθανότητες να βρω ανθρώπους να συνεννοηθώ. Να µοιραστώ τις σκέψεις µου. Να τις ακουµπήσω µε ασφάλεια και, ακόµη και αν διαφωνώ µε τις δικές τους, να νιώθω βολικά και ζεστά από αυτή τη σχέση ανταλλαγής συναισθηµάτων και απόψεων.
Με όλους αυτούς τους γνωστούς άγνωστους µοιράζοµαι καθηµερινές στιγµές. Στο δρόµο, στην εργασία µου, στα µαγαζιά, στις δηµόσιες υπηρεσίες. Επηρεάζουν τα παιδιά µου γιατί αντιγράφουν αυτά που τα δικά τους παιδιά έχουν αντιγράψει από αυτούς.
Χρειάζεται να φτιάξουµε έναν καινούργιο κόσµο. Έναν κόσµο που πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα θα γνωρίζει την έννοια της λέξης «δηµοκρατία» και θα εφαρµόζει το αξίωµα «η ελευθερία µου σταµατά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου». Γίνεται; Ας δώσει ο καθένας την απάντηση που του ταιριάζει. Είτε είναι ένας από αυτούς που εγώ φοβάµαι, είτε όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου