Η τέχνη του να είσαι άνθρωπος

 

Ποιος σας είπε ότι αν ζήσετε την ζωή σας συνειδητά και σωστά , τίποτα κακό δεν θα σας συμβεί; Ποιος σας έχει υποσχεθεί ότι δεν θα αρρωστήσετε ποτέ , ότι δεν θα πληγωθείτε στον έρωτα , ότι δεν θα χάσετε κάποιον που αγαπάτε , ότι δεν θα έχετε κάποιο ατύχημα ή ότι ποτέ δεν θα κάνετε μια λανθασμένη επιλογή ; Στην ζωή δεν υπάρχουν εγγυήσεις και ούτε σταθερές φόρμουλες επιτυχίας με προβλέψιμο αποτέλεσμα!

Όταν οι φίλοι σας ρωτάνε πως είστε , γιατί πάντα απαντάτε ότι είστε καλά ; Μπορεί να νιώθετε μίζερα και χάλια! Γιατί το κρύβετε ; Η αλήθεια δεν πρέπει να φαίνεται , έτσι έχουμε μάθει. Δεν θέλουμε να δίνουμε στους άλλους περιθώρια για κριτική και σχολιασμό της δικής μας διάθεσης ή της δικής μας συμπεριφοράς. Πόσες φορές έχετε αισθανθεί ότι θέλετε να κάνετε μια τρέλα , στον δρόμο ας πούμε , και δεν την κάνετε μόνο και μόνο γιατί σκέφτεστε το πώς οι άλλοι περαστικοί θα σας κοιτάξουν και θα σας σχολιάσουν αρνητικά ;

Δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας πια να είμαστε άνθρωποι -ανθρώπινοι. Βάζουμε τις προσωπικές μας επιθυμίες σε πλαίσια ενός κακώς νοουμένου καθωσπρεπισμού! Δεν θέλουμε να δείχνουμε ευάλωτοι , δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να έχει αδυναμίες και ευαισθησίες ,δεν κάνουμε υπερβάσεις και αυτό το επιπλέον βήμα που θα μας κάνει ανθρώπινους όσο δεν γίνεται. Πού έχει χαθεί η συγχώρεση , το ενδιαφέρον , η φροντίδα , η συμπαράσταση , η κατανόηση ; Για όσους τα έχουν ξεχάσει , αυτά είναι καθαρά ανθρώπινα χαρακτηριστικά!

Η αλήθεια είναι , και καλό θα ήταν να την αποδεχτούμε , πως είναι πρακτικά αδύνατο να περάσουμε από την ζωή άθικτοι , χωρίς απογοητεύσεις , προβλήματα , κριτική , χωρισμούς και όλα αυτά που περιστασιακά πιθανό να μας πληγώσουν και να μας χαλάσουν την διάθεση. Στην προσπάθεια μας να γίνουμε οι τέλειοι άνθρωποι , σύμφωνα με πρότυπα τα οποία απέχουν πολύ από την ανθρωπιά , έχουμε καταντήσει να είμαστε άνθρωποι που δεν αποδέχονται την ανθρώπινη τους φύση. Η κοινωνία που ζούμε , ο φόβος μας για τους άλλους ανθρώπους , έχουν κάνει εμάς απάνθρωπους. Αυτή η λάθος επιλογή μας και η απόρριψη του ανθρώπινου της φύσης μας , μας οδηγεί αλυσιδωτά σε πολλά άλλα λάθη συμπεριφοράς.

Δυστυχώς η ζωή μας χαρακτηρίζεται από ακρότητα ενώ θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται από ισορροπία που θα μας οδηγούσε στην εσωτερική γαλήνη και στην συμφιλίωση με τον εαυτό και τα συναισθήματα μας. Ο κόσμος μας , χαρακτηρίζει τους ισορροπημένους ανθρώπους ως ανενεργούς και ασήμαντους γιατί δεν έχουν ακραία ξεσπάσματα και δεν φροντίζουν να αναδεικνύονται μιας και δεν τρέφουν ανασφάλειες. Πολλοί χαρακτηρίζουν την ισορροπία ως άρνηση για ζωή ή ως αδυναμία της εμπλοκής στην πρόκληση. Αυτό όμως είναι λάθος. Για να φτάσει κάποιος στο επίπεδο της συναισθηματικής ισορροπίας έχει αντεπεξέλθει στην πρόκληση , έχει περάσει σε άλλο στάδιο και έχει μάθει να αφομοιώνει και να αποδέχεται τις σωστές επιδράσεις από το περιβάλλον απορρίπτοντας και αδιαφορώντας γι αυτές που πιθανό να του διαταράξουν την ισορροπία. Ένας ισορροπημένος άνθρωπος είναι πιο δυνατός.

Αυτό λοιπόν που μας κάνει ισορροπημένους και όμορφους ανθρώπους τελικά δεν είναι η απουσία της πρόκλησης , δεν είναι η απουσία των κακών συμβάντων ή η άρνηση των συναισθημάτων μας , αλλά η πλήρης αποδοχή τους .Η σωστή αντίδραση στις προκλήσεις και η αντιμετώπιση τους είναι αυτά χαρακτηριστικά που μας οδηγούν στο να τελειοποιούμε την προσωπικότητα μας και να ερχόμαστε σε επαφή με την ανθρώπινη φύση μας. Η ζωή είναι μια εξελικτική πορεία στον χρόνο. Αν χρησιμοποιούμε τις δυσκολίες ως μέσο προσωπικής βελτίωσης τότε γινόμαστε πιο ανθεκτικοί στο περιβάλλον και πιο ανεχτικοί στα δικά μας συναισθήματα που σε αρκετές περιπτώσεις είναι τραυματικά από μόνα τους. Δεν χρειάζεται να απομονωνόμαστε και να αποσπούμε τον εαυτό μας από το περιβάλλον για να αποφύγουμε τις προκλήσεις και τα συναισθήματα μας. Πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή , καλή ή κακή , και από αυτή να παίρνουμε το καλύτερο για μας , αυτό το κάτι που θα βάλει ένα ακόμα λιθαράκι στο οικοδόμημα της προσωπικότητας μας. Όσο πιο πολλές προκλήσεις , τόσο πιο γερό οικοδόμημα χτίζουμε.

Όλοι μας είμαστε ικανοί για μεγάλα και καταπληκτικά πράγματα. Όλοι ανεξαιρέτως. Μόνο που κάποιοι από εμάς έχουν καταπιέσει τον ιδεαλισμό τους και την ανθρωπιά τους σε σημείο που έχουν φτάσει στο άλλο άκρο : στην απόλυτη ωμότητα. Εάν καταφέρουμε να αντιμετωπίζουμε το μίσος με αγάπη , τον θυμό με την απόλυτη ηρεμία , την επίκριση με κατανόηση ,τότε μπορούμε να κάνουμε θαύματα και για τον εαυτό μας αλλά και για τους γύρω μας.

Η τέχνη της ζωής , δεν είναι να συντηρούμε απλά και να ικανοποιούμε το σώμα μας. Η τέχνη της ζωής είναι να μάθουμε να είμαστε άνθρωποι. Οι προκλήσεις της ζωής είναι μια δοκιμασία , μια απίστευτη ευκαιρία να αποδείξουμε στην πράξη το ποιοι είμαστε και το τι μπορούμε να κάνουμε. Είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να εξελίξουμε τις αρχές και τα πιστεύω μας. Όσο μεγαλύτερη η δοκιμασία τόσο μεγαλύτερη είναι και η δύναμη που αντλούμε από αυτήν και τόσο πιο αποτελεσματική η βελτίωση μας. Έτσι λοιπόν , αν έχετε μια κακή μέρα , η μια κακή ζωή , ξεπεράστε το! Βιώστε την εμπειρία , διδαχτείτε από αυτή , αποφασίστε να δράσετε ! Και αν δεν τα πάτε καλά , συγχωρέστε τον εαυτό σας και ξαναπροσπαθήστε θυμούμενοι πως κανένας γύρω σας δεν είναι απόλυτα πετυχημένος ή απόλυτα ευτυχισμένος έστω και αν σας δείχνει αυτή την εικόνα.

Δεν είμαστε υπεράνθρωποι! Κουραζόμαστε , νιώθουμε άρρωστοι , θυμώνουμε , κλαιμε , πονάμε ,νιώθουμε αδυναμία , γελάμε , χαιρόμαστε , ερωτευόμαστε! Τις μέρες που αισθανόμαστε ευτυχισμένοι πρέπει να τις απολαμβάνουμε αλλά ποτέ να μην ξεχνάμε ότι εκείνες τις μέρες που η δυστυχία χτυπάει την πόρτα μας εξελισσόμαστε! Γιορτάστε τον θυμό σας , το κλάμα σας , την απογοήτευση σας , την μοναξιά σας , την στεναχώρια σας γιατί εκείνη την στιγμή γίνεστε καλύτεροι άνθρωποι. Μεταξύ του πόνου και του τίποτα προτιμείστε τον πόνο και διδαχτείτε από αυτόν. Ταξιδέψτε , γιατί κανένας χάρτης δεν μπορεί να σας δείξει όλα αυτά που το ταξίδι θα σας προσφέρει , καλά και κακά! Ο άγγελος και διάβολος που κρύβεται στον καθένα μας , η χαρά και η λύπη , ο πόνος και η ευτυχία μπορούν να γίνουν τα μέσα που θα μας κάνουν πραγματικούς ανθρώπους. Αρκεί να μάθουμε να τα βιώνουμε στο μέγιστο . Αρκεί να μάθουμε να διδασκόμαστε από αυτά.

 

Ποιος σας είπε ότι αν ζήσετε την ζωή σας συνειδητά και σωστά , τίποτα κακό δεν θα σας συμβεί; Ποιος σας έχει υποσχεθεί ότι δεν θα αρρωστήσετε ποτέ , ότι δεν θα πληγωθείτε στον έρωτα , ότι δεν θα χάσετε κάποιον που αγαπάτε , ότι δεν θα έχετε κάποιο ατύχημα ή ότι ποτέ δεν θα κάνετε μια λανθασμένη επιλογή ; Στην ζωή δεν υπάρχουν εγγυήσεις και ούτε σταθερές φόρμουλες επιτυχίας με προβλέψιμο αποτέλεσμα!

Όταν οι φίλοι σας ρωτάνε πως είστε , γιατί πάντα απαντάτε ότι είστε καλά ; Μπορεί να νιώθετε μίζερα και χάλια! Γιατί το κρύβετε ; Η αλήθεια δεν πρέπει να φαίνεται , έτσι έχουμε μάθει. Δεν θέλουμε να δίνουμε στους άλλους περιθώρια για κριτική και σχολιασμό της δικής μας διάθεσης ή της δικής μας συμπεριφοράς. Πόσες φορές έχετε αισθανθεί ότι θέλετε να κάνετε μια τρέλα , στον δρόμο ας πούμε , και δεν την κάνετε μόνο και μόνο γιατί σκέφτεστε το πώς οι άλλοι περαστικοί θα σας κοιτάξουν και θα σας σχολιάσουν αρνητικά ;

Δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας πια να είμαστε άνθρωποι -ανθρώπινοι. Βάζουμε τις προσωπικές μας επιθυμίες σε πλαίσια ενός κακώς νοουμένου καθωσπρεπισμού! Δεν θέλουμε να δείχνουμε ευάλωτοι , δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να έχει αδυναμίες και ευαισθησίες ,δεν κάνουμε υπερβάσεις και αυτό το επιπλέον βήμα που θα μας κάνει ανθρώπινους όσο δεν γίνεται. Πού έχει χαθεί η συγχώρεση , το ενδιαφέρον , η φροντίδα , η συμπαράσταση , η κατανόηση ; Για όσους τα έχουν ξεχάσει , αυτά είναι καθαρά ανθρώπινα χαρακτηριστικά!

Η αλήθεια είναι , και καλό θα ήταν να την αποδεχτούμε , πως είναι πρακτικά αδύνατο να περάσουμε από την ζωή άθικτοι , χωρίς απογοητεύσεις , προβλήματα , κριτική , χωρισμούς και όλα αυτά που περιστασιακά πιθανό να μας πληγώσουν και να μας χαλάσουν την διάθεση. Στην προσπάθεια μας να γίνουμε οι τέλειοι άνθρωποι , σύμφωνα με πρότυπα τα οποία απέχουν πολύ από την ανθρωπιά , έχουμε καταντήσει να είμαστε άνθρωποι που δεν αποδέχονται την ανθρώπινη τους φύση. Η κοινωνία που ζούμε , ο φόβος μας για τους άλλους ανθρώπους , έχουν κάνει εμάς απάνθρωπους. Αυτή η λάθος επιλογή μας και η απόρριψη του ανθρώπινου της φύσης μας , μας οδηγεί αλυσιδωτά σε πολλά άλλα λάθη συμπεριφοράς.

Δυστυχώς η ζωή μας χαρακτηρίζεται από ακρότητα ενώ θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται από ισορροπία που θα μας οδηγούσε στην εσωτερική γαλήνη και στην συμφιλίωση με τον εαυτό και τα συναισθήματα μας. Ο κόσμος μας , χαρακτηρίζει τους ισορροπημένους ανθρώπους ως ανενεργούς και ασήμαντους γιατί δεν έχουν ακραία ξεσπάσματα και δεν φροντίζουν να αναδεικνύονται μιας και δεν τρέφουν ανασφάλειες. Πολλοί χαρακτηρίζουν την ισορροπία ως άρνηση για ζωή ή ως αδυναμία της εμπλοκής στην πρόκληση. Αυτό όμως είναι λάθος. Για να φτάσει κάποιος στο επίπεδο της συναισθηματικής ισορροπίας έχει αντεπεξέλθει στην πρόκληση , έχει περάσει σε άλλο στάδιο και έχει μάθει να αφομοιώνει και να αποδέχεται τις σωστές επιδράσεις από το περιβάλλον απορρίπτοντας και αδιαφορώντας γι αυτές που πιθανό να του διαταράξουν την ισορροπία. Ένας ισορροπημένος άνθρωπος είναι πιο δυνατός.

Αυτό λοιπόν που μας κάνει ισορροπημένους και όμορφους ανθρώπους τελικά δεν είναι η απουσία της πρόκλησης , δεν είναι η απουσία των κακών συμβάντων ή η άρνηση των συναισθημάτων μας , αλλά η πλήρης αποδοχή τους .Η σωστή αντίδραση στις προκλήσεις και η αντιμετώπιση τους είναι αυτά χαρακτηριστικά που μας οδηγούν στο να τελειοποιούμε την προσωπικότητα μας και να ερχόμαστε σε επαφή με την ανθρώπινη φύση μας. Η ζωή είναι μια εξελικτική πορεία στον χρόνο. Αν χρησιμοποιούμε τις δυσκολίες ως μέσο προσωπικής βελτίωσης τότε γινόμαστε πιο ανθεκτικοί στο περιβάλλον και πιο ανεχτικοί στα δικά μας συναισθήματα που σε αρκετές περιπτώσεις είναι τραυματικά από μόνα τους. Δεν χρειάζεται να απομονωνόμαστε και να αποσπούμε τον εαυτό μας από το περιβάλλον για να αποφύγουμε τις προκλήσεις και τα συναισθήματα μας. Πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή , καλή ή κακή , και από αυτή να παίρνουμε το καλύτερο για μας , αυτό το κάτι που θα βάλει ένα ακόμα λιθαράκι στο οικοδόμημα της προσωπικότητας μας. Όσο πιο πολλές προκλήσεις , τόσο πιο γερό οικοδόμημα χτίζουμε.

Όλοι μας είμαστε ικανοί για μεγάλα και καταπληκτικά πράγματα. Όλοι ανεξαιρέτως. Μόνο που κάποιοι από εμάς έχουν καταπιέσει τον ιδεαλισμό τους και την ανθρωπιά τους σε σημείο που έχουν φτάσει στο άλλο άκρο : στην απόλυτη ωμότητα. Εάν καταφέρουμε να αντιμετωπίζουμε το μίσος με αγάπη , τον θυμό με την απόλυτη ηρεμία , την επίκριση με κατανόηση ,τότε μπορούμε να κάνουμε θαύματα και για τον εαυτό μας αλλά και για τους γύρω μας.

Η τέχνη της ζωής , δεν είναι να συντηρούμε απλά και να ικανοποιούμε το σώμα μας. Η τέχνη της ζωής είναι να μάθουμε να είμαστε άνθρωποι. Οι προκλήσεις της ζωής είναι μια δοκιμασία , μια απίστευτη ευκαιρία να αποδείξουμε στην πράξη το ποιοι είμαστε και το τι μπορούμε να κάνουμε. Είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να εξελίξουμε τις αρχές και τα πιστεύω μας. Όσο μεγαλύτερη η δοκιμασία τόσο μεγαλύτερη είναι και η δύναμη που αντλούμε από αυτήν και τόσο πιο αποτελεσματική η βελτίωση μας. Έτσι λοιπόν , αν έχετε μια κακή μέρα , η μια κακή ζωή , ξεπεράστε το! Βιώστε την εμπειρία , διδαχτείτε από αυτή , αποφασίστε να δράσετε ! Και αν δεν τα πάτε καλά , συγχωρέστε τον εαυτό σας και ξαναπροσπαθήστε θυμούμενοι πως κανένας γύρω σας δεν είναι απόλυτα πετυχημένος ή απόλυτα ευτυχισμένος έστω και αν σας δείχνει αυτή την εικόνα.

Δεν είμαστε υπεράνθρωποι! Κουραζόμαστε , νιώθουμε άρρωστοι , θυμώνουμε , κλαιμε , πονάμε ,νιώθουμε αδυναμία , γελάμε , χαιρόμαστε , ερωτευόμαστε! Τις μέρες που αισθανόμαστε ευτυχισμένοι πρέπει να τις απολαμβάνουμε αλλά ποτέ να μην ξεχνάμε ότι εκείνες τις μέρες που η δυστυχία χτυπάει την πόρτα μας εξελισσόμαστε! Γιορτάστε τον θυμό σας , το κλάμα σας , την απογοήτευση σας , την μοναξιά σας , την στεναχώρια σας γιατί εκείνη την στιγμή γίνεστε καλύτεροι άνθρωποι. Μεταξύ του πόνου και του τίποτα προτιμείστε τον πόνο και διδαχτείτε από αυτόν. Ταξιδέψτε , γιατί κανένας χάρτης δεν μπορεί να σας δείξει όλα αυτά που το ταξίδι θα σας προσφέρει , καλά και κακά! Ο άγγελος και διάβολος που κρύβεται στον καθένα μας , η χαρά και η λύπη , ο πόνος και η ευτυχία μπορούν να γίνουν τα μέσα που θα μας κάνουν πραγματικούς ανθρώπους. Αρκεί να μάθουμε να τα βιώνουμε στο μέγιστο . Αρκεί να μάθουμε να διδασκόμαστε από αυτά.