...μ’ αγάπησε πολύ το εφήμερο κι εγώ του παραδόθηκα εντελώς
τόσο, που ο λόγος μου έπαψε πια
να σκάβει με τα χέρια του το χώμα
αναζητώντας ενδείξεις τάχα αιωνιότητας
μέσα στα απολιθώματα των συναισθημάτων
μ’ αγάπησε πολύ το απροσδόκητο
κι εγώ κολακευμένος του παραδόθηκα εντελώς
τόσο που έπαψα σχεδόν να σχεδιάζω το μέλλον,
να κάνω όπως άλλοτε -μες στην αφέλειά μου μεγάλα όνειρα…
τώρα πια μπορώ να χαίρομαι και με τα ελάχιστα
μ’ αγάπησαν πολύ οι απουσίες …
κι εγώ αφέθηκα τελείως στην ανάμνησή τους
τόσο που να μη λυπάμαι πια μ’ ότι χάνεται
όσο υπάρχει η μνήμη
να αναπληρώνει ,κάπως, την απώλειά …
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου