Ζήλεια

 

Πολλοί λένε πως αν δεν ζηλεύεις, δεν αγαπάς πραγματικά. Αυτό ισχύει, αλλά με την προϋπόθεση πως υπάρχει πραγματική απειλή ή λόγος. Αν όχι, τότε το επιχείρημα αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά το άλλοθι όσων βιώνουν αυτό το πραγματικά βασανιστικό αίσθημα, που δηλητηριάζει τόσο την ψυχή όσο και τις σχέσεις τους.

      Πίσω από τα αισθήματα ζήλειας, που πυροδοτούνται από προσωπικές ερμηνείες διαφόρων καταστάσεων και που στην ουσία πάντα επιβεβαιώνουν το εσωτερικό σενάριο αυτού που ζηλεύει -δηλαδή μια συνεχή απειλή απώλειας-, βρίσκονται πάντα  αισθήματα τεράστιας προσωπικής ανασφάλειας, χαμηλής αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης, έλλειψης εμπιστοσύνης προς τους άλλους και συνεχούς φόβου απώλειας αυτού που αγαπά. Όταν συμβεί το τελευταίο, τότε νιώθει εντελώς ανάξιος,-α, αναλαμβάνοντας κάθε ευθύνη. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό αυτού που ζηλεύει είναι η μεγάλη ανάγκη κτητικότητας. Αυτό συμβαίνει, γιατί μέσα από τον απόλυτο, αν είναι δυνατόν, έλεγχο του άλλου, νιώθει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας, που παροδικά μπορεί μεν να καθησυχάζει, αλλά στην ουσία αυξάνει την ένταση στη σχέση, δίνοντας πάντα νέες αφορμές πυροδότησης των αισθημάτων ζήλειας. Το φαινομενικά παράξενο είναι πως ό,τι και αν κάνει ο αποδέκτης της ζήλειας, όσο κι αν προσπαθεί να "συμμορφωθεί", μη δίνοντας αφορμές, δεν έχει σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, γιατί οι αιτίες που δημιουργούν τη ζήλεια είναι ενδοψυχικές, δηλ/ υποκειμενικές,  και όχι αντικειμενικές.

      Γιατί όμως νιώθει κάποιος ζήλεια; Σίγουρα, κανείς δεν γεννιέται ζηλιάρης. Τα θεμέλια της ζήλειας μπαίνουν κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Εάν το παιδί δεν εισπράξει αποδοχή, αγάπη, τρυφερότητα και ενθάρρυνση τότε δεν είναι εύκολο να εμπιστευθεί τους άλλους. Αν αυτό συνοδεύεται, για παράδειγμα, κι από τη γέννηση ενός αδελφού και τον ανεπαρκή χειρισμό της κατάστασης αυτής από τους γονείς, τότε τα αισθήματα ανεπάρκειας, κατωτερότητας και ζήλειας είναι δεδομένα. Κάποια παιδιά προσπαθούν να αναπληρώσουν τα αισθήματα αυτά με το να είναι καλοί μαθητές, αθλητές, "καλά" παιδιά κ.λ.π., ενώ κάποια άλλα, μην αντέχοντας τα αισθήματα αυτά, μπορεί να οδηγηθούν σε παραπτωματική συμπεριφορά, χρήση ουσιών, βίας μέσα στη σχέση κ.ά.

      Οι άνδρες ζηλεύουν συνήθως εξαιτίας του φόβου τους πως η γυναίκα τους επιθυμεί σεξουαλικά κάποιον άλλο, ενώ οι γυναίκες εξαιτίας του φόβου τους πως ο άνδρας νιώθει περισσότερα για μια άλλη γυναίκα και πως μπορεί να εγκαταλειφθούν.

      Κι επειδή πολλοί θεωρούν πως όσο μεγαλύτερη ζήλεια τόσο και μεγαλύτερη αγάπη, θα πρέπει να τονίσουμε το εξής : αυτοί που ζηλεύουν περισσότερο είναι τα άτομα με τη μεγαλύτερη ανάγκη επιβεβαίωσης και αγάπης και ΟΧΙ αυτοί που αγαπούν πιο πολύ...