Ήλιος και Φεγγάρι

 

Φεγγάρι μου…

Πάλι κάθισα να γράψω.. Να γράψω? Τι? Πως?

Με τι χέρια? Με τι συναισθήματα? Με τι ψυχή?

Με αυτή που έκανες κομμάτια? Με αυτή που δολοφόνησες?

Με αυτή που εγκατέλειψες σε μια γωνιά..

χωρίς να σκεφτείς πως θα μπορέσει να ζήσει χωρίς το φεγγάρι της?

Γιατί φεγγάρι μου? Ακόμα με βασανίζουν τα αμέτρητα ΓΙΑΤΙ…

Εμφανίστηκες όταν είχε πάψει να λάμπει ο Ήλιος μου,

Όταν ο ουρανός μου είχε σκοτεινιάσει..

όταν δεν έβλεπα το φεγγάρι μου…

Όταν όλα ήταν μαύρα γύρω μου…

Εμφανίστηκες τότε και μου υποσχέθηκες

πως μαζί θα ζωγραφίζαμε τον κόσμο..

Θα βάζαμε χρώμα στο κατάμαυρο της ψυχής μου…

Δε μου ταίριαζε το μαύρο, είχες πει..

Θυμάσαι φεγγάρι μου?

Εμένα μου ταίριαζε το κόκκινο έλεγες..

Μου ταίριαζε η φωτιά…

Φωτιά? Πόσες φορές μας έκαψε εκείνη η φωτιά…

Άνοιξα τα μάτια ένα πρωί και αντίκρισα το θαύμα…

Το δικό σου θαύμα..

Ο ήλιος έλαμπε στον ουρανό μου.. ο δικός μου ήλιος ήταν χρυσός!!!

Δε τολμούσα να το πιστέψω…. φοβόμουν να το πιστέψω..

Μου είπες να μη φοβάμαι…

Μου υποσχέθηκες πως έτσι θα ήταν από εκείνη τη στιγμή ο ήλιος μου,

Ο δικός μας ήλιος… Χρυσός!!!

Σε πίστεψα.. πάντα σε πίστευα…

Άρχισα να κάνω πάλι όνειρα..

άρχισα να ζωγραφίζω με το δικό σου χέρι τον κόσμο..

Όλα είχαν χρώματα πλέον.. δεν έβλεπα πουθενά το μαύρο…

Αυτό που μισούσα… αυτό που μου θύμιζε τον πόνο…

Αυτό ήταν όμως το μεγάλο μου λάθος …

Ζωγράφιζα με το δικό σου χέρι… και όχι με το δικό μου…

Έβλεπα με τα δικά σου μάτια.. και όχι με τα δικά μου…

Γελούσα με το δικό σου γέλιο… και όχι με το δικό μου…

Προχωρούσα με τη δική σου δύναμη… και όχι με τη δική μου…

Το ήξερες αυτό αλλά δε μίλησες… δε με προειδοποίησες..

Δε μου άνοιξες τα μάτια…

Δε μου είπες πως πρέπει να πάρω τη ζωή μου στα δικά μου χέρια….

Μ άφησες να ζω σε ένα όνειρο.. σε μια οφθαλμαπάτη…

Που είσαι τώρα φεγγάρι μου?

Που είναι ο ήλιος μου?

Που είναι τα χρώματα μας?

Γιατί όλα είναι μαύρα γύρω μου?

Γιατί σκοτείνιασε πάλι ο ουρανός μου?

Που είναι ο φύλακας άγγελος μου?

Γιατί με εγκατέλειψε?

Σβήνω..

Σβήνω σιγά – σιγά και δε μπορώ να σου φωνάξω πόσο σ αγαπώ..

Πόσο πολύ σε χρειάζομαι…

Δε θα μπορέσω να σου το ξαναπώ ποτέ..

Που είναι τα μάτια σου φεγγάρι μου?

Μια φορά μόνο να τα κοίταγα και να χανόμουν μέσα τους..

Μια φορά τελευταία …

Που είναι τα χέρια σου άγγελε μου?

Να με κρατήσουν σφιχτά τώρα που φοβάμαι?

Ναι, φοβάμαι.. το ομολογώ…

Εγώ η δυνατή, εγώ η σκληρή όπως έλεγες….

Για ποια δύναμη μιλούσες φεγγάρι μου?

Για ποια σκληρότητα?

Γιατί με εγκατέλειψαν όλα?

Πονάω φεγγάρι μου…

Δε ξέρω ποιος πόνος είναι πιο δυνατός…

Ο σωματικός η ο ψυχικός…

Μα τι ρωτάω?

Ποιος σωματικός? Ποιος μπορεί να τον νιώσει αυτόν?

Όταν η ψυχή είναι χίλια κομμάτια?

Όταν αιμορραγεί από τις μαχαιριές?

Πως μπορεί να συγκριθεί ο σωματικός πόνος μπροστά στη ψυχή?

« Η γαλήνη της ψυχής, είναι το καράβι

που μας βγάζει έξω από τρικυμίες της θάλασσας

του σώματος και του μυαλού..

Όλα θα πάνε καλά…

Μη σε πτοεί η ανηφόρα …

Στη κορυφή σε περιμένει η ανταπόδοση της καλοσύνης σου..

Όλα θα γίνουν όπως θέλει ο Θεός!

Και να ‘σαι σίγουρη πως όλα θα πάνε καλά..

Λίγες ανηφόρες μας έβαζε πάντα να διαβαίνουμε στη ζωή μας…»

Θυμάσαι φεγγάρι μου?

Εσύ τα είπες αυτά τα λόγια….

Με την υπόσχεση να είσαι πάντα κοντά μου..

Που είσαι τώρα??

Τώρα που η ψυχή μου δεν αντέχει άλλο?

Τώρα που η καρδιά μου με προδίδει και αυτή?

Σου χάρισα τη ζωή μου κι εσύ τη πήρες και έφυγες μακριά…

Δεν άντεχες είπες να πονάς…

Κι εγώ? Εμένα με σκέφτηκες που πονούσα?

Που ακόμα πονάω?

Έσβησε το φεγγάρι μου..

Έσβησε ο ήλιος μου…

Έσβησαν τα χρώματα…

Μαύρο, μαύρο, μαύρο…

Παντού γύρω μου το ΜΑΥΡΟ..

Όλα μαύρισαν χωρίς εσένα φεγγάρι μου…

Τον ήλιο δεν θα τον ξαναδώ Χρυσό…

Τα χρώματα δε θα τα αντικρίσω ξανά..

Το φεγγάρι μόνο έμεινε κοντά μου…

Αλλά τώρα δεν λάμπει πια..

Τώρα είναι μαύρο…

Το δικό μου Μαύρο φεγγάρι….