Μοναξιά μου ερωτική

 

  Μοναξιά μου, ειρωνεία της ζωής,
γεννημένη θηλυκή, σαν έρωτας κρυφός,
σαν αγκαλιά που λείπει, σαν ανάσα πνοής,
μαύρο πέπλο της νύχτας και φως μυστικό.

Σε κοιτώ στα μάτια, σε νιώθω βαριά,
μες στη σιωπή σου μιλούν οι καημοί,
ηχούν τα ανείπωτα, που έγιναν σκιά,
μα και όνειρα που καίγονται σιγανά στη γη.

Μοναξιά μου, η αγάπη σου πού;
Σε ποιο χάδι ξέμεινες, σε ποια καρδιά κλειδώθηκες;
Είσαι έρωτας που δεν έφτασε ποτέ του αλλού
ή δρόμος που ακόμα δεν τόλμησα να βαδίσω;

Σε σένα ανήκω, μα σε φοβάμαι,
είσαι ρίζα και άνεμος που μ’ αναταράζει.
Μήπως είσαι ο πόθος που δεν έμαθα ακόμα να αγκαλιάζω
ή το «μαζί» που πάντα με τρομάζει;

Μα εσύ, μοναξιά μου, κρατάς το μυστικό:
Δεν ήρθες να μ’ αδειάσεις, μα να με γεμίσεις.
Να με μάθεις πως η αγάπη, σαν καθρέφτης σκοτεινός,
γίνεται φωτεινός, όταν εσύ τη χτίσεις.