Θέλω να μπω στον εγκέφαλό σου.

 Την ώρα που ανοίγεις το παράθυρο και πετάς το μπουκάλι σου, το παλιόχαρτό σου, τη γόπα σου. Την ώρα που κορνάρεις σαν τρελλός σε ό,τι βρεθεί μπροστά σου. Την ώρα που περνάς καρφωτός με κόκκινο, μιλώντας στο κινητό. Την ώρα που «παρκάρεις» μπλοκάροντας τη διάβαση, την ώρα που διπλοπαρκάρεις μπλοκάροντας το τρόλλεϋ. Την ώρα που προσπερνάς με χίλια χωρίς ορατότητα στον θεόστραβο κωλόδρομο του κωλοεργολάβου του εκλεκτού του κωλοκόμματος σου.

Θέλω να μπω στον εγκέφαλό σου την ώρα που κουνάς το πλαστικό σημαιάκι του διεφθαρμένου σου κόμματος. Την ώρα περιμένεις σαν κατουρημένος κώλος στον προθάλαμο του βολευτή σου για «εκείνη την υπόθεση». Την ώρα χασομεράς στην κωλοαργομισθία σου περιμένοντας να έρθει η ώρα να σχολάσεις, ή να πάρεις σύνταξη.

θυμώνω

που θυμώνω