Γιατί ζωή μου…

 

Με έφερες στον κόσμο να υπάρχω, μα και να πονώ
Κι όλα μου τα όνειρα, σε εφιάλτες τα καταδικάζεις
Τώρα μου κλέβεις την πνοή κι ότι λατρεύω κι αγαπώ
Γιατί ζωή μου σε ρωτώ, γιατί τόσο σκληρά με δοκιμάζεις

Έχω δρόμο θαρρώ μπροστά μου, ακόμα να διαβώ
Μα και αυτόν με εμπόδια πολλά, γερά τον έστησες
Ψάχνω ακόμα απελπισμένα, ένα μονοπάτι ανοιχτό
Είναι όμως γερά και τα θεμέλια που του έχτισες

Μου δίδαξες τι θα πει αγάπη, έρωτας και ευτυχία
Κι εγώ χρόνια σε όλα αυτά, πιστά ακολουθούσα
Μα ήρθε η ώρα λες να γνωρίσω και την δυστυχία
Με μάτια δακρυσμένα να με λυπηθείς ζητούσα

Μου χάρισες την ευτυχία, ένα παιδί να δημιουργήσω
Να χάνομαι στα μάτια του, να ζω στην αγκαλιά του
Του έδωσα και το όνομα σου για να σε ευχαριστήσω
Μα τώρα σιγά, σιγά και άπονα με παίρνεις μακριά του

ΖΩΗ μου και πάλι σε ρωτώ, γιατί εγώ, σε τι σου έφταιξα
Γιατί με τυραννάς και δε μου δίνεις δύναμη να σε χαρώ
Δε πρόλαβα το έργο μου να ολοκληρώσω όσο κι αν έτρεξα
Έχω πολλά ακόμα να δώσω, μη μου ζητάς τώρα να χαθώ

Με βλέπεις τώρα που λυγίζω και πάλι μαζί μου εσύ γελάς
Έσβησες το χαμόγελο μου, τη λάμψη από τα μάτια μου
Είσαι πολύ σκληρή μαζί μου ,δεν με νιώθεις δε με πονάς
Με αφήνεις λίγο ακόμα λες, να μαζέψω τα κομμάτια μου