Μοναξιά μου εσύ καλύτερή μου φίλη...

 

Εγώ με μένα μες σ'ένα δωμάτιο

Η σιωπή. Η αυτοσυγκέντρωση. Η φυγή. Μια οπτασία.

Κλείνω τα μάτια. Δεν βλέπω.

Σκοτάδι.

Φως.

Η ψυχή τρέχει στο φως. Το σώμα μένει ένα άχρηστο ρούχο.

Πεταμένο κουρέλι.

Ο νους γυρίζει στο σύμπαν. Στροβιλίζεται με μεγάλη ταχύτητα. Είναι τόσο

απίστευτα όμορφος και γλυκός ο ίλιγγος ως αίσθηση.

Δεν θέλω να σταματήσω. Φορές τον προκαλώ.

Η καρδιά μου χτυπά δυνατά!!!! Θα ξεψυχήσω ...Θα φύγω να φτάσω ...

'Όχι!! Αφήνω όλα πίσω. Δεν είμαι ον ...είμαι αέρας, είμαι σκόνη

Έχω την ύλη ενός αστεριού ...

Κάποτε είχα λάμψει. Με κοιτούσαν μάτια. Μάτια χαιρέκακα. Μάτια αδηφάγα..

Μάτια θολά απ'το δάκρυ. Μάτια αρπακτικά και χέρια με νύχια γαμψά «Να ένα αστέρι έπεσε, ένα αστέρι πέθανε ...

...και τώρα καθισμένη στο ίδιο δωμάτιο μια χούφτα αστερόσκονη

σωριασμένη σε μια γωνιά ...

Μοναξιά μου σε θέλω. Με φεύγεις και το θέλω

Μοναξιά μου τη νύχτα, εσύ καλύτερή μου φίλη ...